Weet u.. toen ik in mijn kinderjaren naar de smurfen keek.. heb ik er nooit zo bij stilgestaan. Maar allé, goed om weten dus *kuchje* …
Zou Buéno door hebben dat het maar een comic is? Of zou Peyo er bij stilgestaan hebben toen hij ‘s ochtends wakker werd en dacht… “gho.. laat me een keertje een blauw klein ventje tekenen. Met strak broekje aan. Kwestie dat hij lijkt om een homo.” Pft. [dit bericht mag gelezen worden met het nodige sarcasme]
Bron: GVA.be
Er is opnieuw een relletje ontstaan rond de Smurfen. Eerder werd de blauw-witte figuurtjes al verweten homoseksuele neigingen te vertonen, wegens hun vrolijke gedrag, ontblote bovenlijven en witte strakke broekjes. Hun slappe witte mutsjes zouden aan de Ku Klux Clan zijn ontleend. Nu worden ze ook nog eens beticht van seksisme en racisme. Daarnaast zou het volkje totalitaire neigingen hebben.
Dat concludeert alleszins de Franse schrijver Antoine Buéno, die op 1 juni het boek ‘Le Petit Live Bleu’ uitbrengt, een sociologische studie van de Smurfen. Zijn conclusie is niet mis: de Smurfen zouden in een maatschappij leven die de belichaming van een totalitaire utopie, doordrenkt van nazisme en stalinisme, is.
De Smurfen worden volgens Buéno door de ‘zeer autoritaire en paternalistische’ Grote Smurf geleid en hun samenleving staat in het teken van zelfvoorziening in voedsel en energie. Daarnaast mogen de Smurfen geen particulier eigendom hebben. Zeer communistisch allemaal, vindt Buéno.
Daarnaast zouden de Smurfen macho’s zijn, omdat er bijna geen vrouwelijke of jonge smurfen zijn. Enkel Smurfin woont in het dorpje en zij doet volgens Buéno sterk denken aan het Arisch schoonheidsideaal van de nazi’s. Gargamel, de aartsvijand van de blau-witte wezentjes, zou een Joodse achtergrond hebben en geïnspireerd zijn door de anti-semitische afbeeldingen uit de jaren dertig en veertig.
De conclusies van Buéno liggen nog voor het boek gepubliceerd is, al onder vuur. Op internet wordt de analyse als ‘opmerkelijk oppervlakkig’ afgedaan. Ook de zoon van tekenaar Peyo, Thierry Culliford, wijst de kritiek af. “Ik ben het niet eens met zijn interpretie”, luidt het in de Volkskrant. “Die ligt tussen het groteske en niet serieuze in.”
