Het is een lange blogpost.. zet u even en neem gerust een tas koffie of thee bij de hand.
Ik heb het debat tussen Frank Vandenbroucke en N-VA (gisteren in Phara) spijtig genoeg moeten missen.
Phara: Fragment 1 – Fragment 2 (kleine nota: Bart De Wever durfde niet komen; veelzeggend?).
De reden van het gemis was mijn inziens wel voldoende. Zo hadden we gisteren in de sp.a regio Noord een gespreksavond over de pensioenen en de sociale zekerheid met, jawel, Frank Vandenbroucke.
Hij was dus verontschuldigd om wat later te zijn want Phara gaat nu eenmaal voor. De reikwijdte van dergelijk media is veel groter en dus ook begrijpelijk belangrijker. We hadden echter een super publieksopwarmer in de vorm van Rudi Kennis. Rudi blijkt zo over te lopen van ervaring dat hij haast zonder moeite een uur aan elkaar praat met thema’s die onder iedereen van ons leven. Hoe zit het met het statuut tussen arbeider en bediende? Waarom verdienen vrouwen nog steeds minder? Waarom moeten topmanagers met zulke bonussen en ontslag vergoedingen de laan worden uitgestuurd? Of waar zit bijvoorbeeld het geld dat we als burgers aan de bank gaven om ze ‘te redden’? Ik zag in de zaal regelmatig mensen knikken wanneer ze zich spontaan herkenden in zijn woorden. Want laat ons eerlijk zijn.. Rudi praat uit een ervaring van opel. Maar opel is best een symboliek dossier. De punten die worden aangekaart slaan perfect op iedere werkende mens die dagdagelijks hard moet werken om zijn centjes te verdienen.
Want ja .. hoe zit dat nu met dat laatste? We leverden elk gemiddeld heel wat euro’s bij om onze banken van hun ondergang veilig te stellen. Maar nu ze terug woekerwinsten maken, waarom komt dat niet terug? Laat hen een keertje een ‘dividend’ uitkeren aan u en ik. Aan de brave burger die zijn zuurverdiende centen weeral naar de rijkere ziet vloeien.
Rond 23u00 kwam Frank er toch nog door. Helemaal van Brussel naar Malle om de achterban nog een hart onder de riem te steken en om zijn geplande gesprek over de sociale zekerheid toch nog even kort toe te lichten.
Hij lichte daar een puntje toe dat me de schrik op mijn lichaam jaagt en waar ik gerust hieronder nog een stukje over wens neer te pennen.
N-VA wil de gelijkgestelde dagen die leiden tot de berekening van de pensioenen onder de loep nemen. Kort komt het er momenteel op neer dat als je ziek bent gedurende je loopbaan, je deze dagen niet kwijt bent voor je pensioenberekening. Dat is onder meer 1 van de solidariteitsprincipe van onze sociale zekerheid. We werken met z’n allen mee voor diegene die niet het geluk hebben hun ganse leven gezond te blijven.
N-VA wil dus deze dagen gaan herbekijken/afnemen. Ben je ziek? Pech dan, je bent die dagen kwijt. Dit is absurd.
Sta er even wat langer bij stil wil je? Je leven lang gezond blijven is een gok. Ik wil daar vandaag de dag niet mijn geld op inzetten want het is echt daar voor je het weet. Iedereen kent wel iemand in zijn directe omgeving die met een langdurige ziekte te maken heeft. Denk maar aan kanker, depressies, stress, burn-outs, hernia’s.. ach.. het zijn er vandaag teveel om op te noemen. N-VA zet al deze mensen dus deftig in de kou en dan zal ziekte effectief tot armoede lijden.
Ik zou het geheel niet zo kunnen vatten mocht ik geen voorbeeld vlak onder de neus hebben.
Mijn vader is hardwerkende arbeider (schrijnwerker om precies te zijn) en rond de leeftijd van 45 kreeg hij MS. Een ziekte waar vandaag nog geen remedie tegen bestaat.
Hier wil ik er gerust bij stellen, hij is geboren in 1955 en dat is een generatie die zijn grootgebracht met het idee.. je moet verdomme hard werken voor je centjes en goed bijhouden voor later. U kent het wel.. 35 jaar anciënniteit bij dezelfde baas zijn geen rariteit. Waarvoor ik de volle respect heb. Want ze hebben groot gelijk.
U kunt het u waarschijnlijk een beetje inbeelden. Zoals ze het bij ons zouden stellen.. het moet van de vooruit. (erg sp.a getint trouwens ;) ).
Anyway.. als je als hardwerkende mens plots moet geconfronteerd worden met een ziekte waar je niet van zult genezen dan is dat hard. Geloof mij, het is hard. Je wilt dat in het begin niet meteen toegeven aan jezelf en je blijft 100% van jezelf geven op je werk.
Tot je baas zo plotseling wel wat kritiek begint te geven op het feit dat het niet meer zo snel vooruit gaat en dat een mens niet meer rendabel is omdat hij ziek is. Op die ogenblikken mag je blij zijn dat er een sociaal opvang net is. Dat je baas subsidies krijgt voor je te werk te stellen en dat je dus daardoor nog wat langer kan genieten van je job. Dat het principe van: ‘in ben afgeschreven’ wat kan worden uitgesteld.
Om het met de woorden van Rudi te stellen: ‘Een gezond iemand heeft duizenden wensen. Een ziek iemand heeft er maar 1′.
Als je dan zoveel jaar gewerkt hebt om dan geconfronteerd te worden met een ziekte.. dan is het nog harder om te constateren dat ze nog aan je pensioen willen zitten ook. Willen we nu echt alles afpakken van mensen die het niet getroffen hebben in het leven? Mensen kiezen niet om ziek te worden. Mensen kiezen niet om een handicap te hebben of zelfs krijgen. Waar is dat beetje solidariteit?
Ik denk.. en sta er mee voor om die solidariteit te behouden. Over de taalgrenzen heen.
Mocht u op dezelfde lijn zitten en geloven in deze solidariteit die er mijns inziens moet zijn ten overstaan van al onze mensen.. dan vraag ik u om te stemmen op een partij die daar voor gaat. En die stelt dat dergelijke items belangrijker zijn dan de communautaire kwesties.
U bent op een sp.a kandidaten site.. het zou fout zijn mijn naam en die van mijn collega regio kandidaten niet te vermelden ;)
Bij deze dus:
Kamer:
- Inga Verhaert (5de plaats)
- Kurt Vermeiren (10de plaats)
- Marc Somers (opvolgers 6de plaats)
- Rudi Kennis (4de plaats)
Senaat:
- Sofie Van Tendeloo (22ste plaats)
- Leona Detiege (duwer opvolgers)
- Frank Vandenbroucke (duwer senaat (24ste))
